видеояussia#1

Peremen, 25 december 2010

En zonder op het heerlijke landschap acht te slaan...

dat iedere bezoeker in verrukking bracht. zonder ook het graf van zijn ouders te bezoeken, toog hij als alle eerzuchtigen naar Petersburg. Zoals iedereen weet stroomt onze jeugd uit alle streken van Rusland daarheen. Zij willen er een betrekking zoeken, zij willen er schitteren. zij willen er carriere maken. zij willen er eenvoudigweg de vruchten van plukken van een zielloze, ijskoude, bedrieglijke algemene onwikkeling.
Dit is een fragment van pagina 293 uit 'De dode zielen' van Nicolai Gogol, een klassiek literair meesterwerk uit de 19de eeuw, dat iedereen hier op de schoolbanken zag passeren.
Toch eerder vettige chips met dillesmaak en vochtige doekjes met daarbijhorende blondines en hun slechtsmakende detectiveromans, op het spoor naar diezelfde stad.
De antieke reistijd van een etmaal op deze slaapdronken trein vanuit Murmansk richting de oude hoofdstad en buiten moegestreden dennewouden met al even zware sneeuw op hun takken doet niets vermoeden. Wat dan wel, de rotvaart of het einde van deze reis in zicht.
Het zicht dat nu en dan nog even het vensterraam tekent, wanneer ijzigblauwe vonken van de bovenleiding, het zwart van de nacht, heel even opzij duwen, het helverlichte woud als een mariaverschijning tegen het duistere gebroed van het noorden. Ik blaas de aftocht met minder sierlijke krullen in schoonschrift a la onze vriend Gogol. Vergeef mij op dit nachtelijk uur...
Gehele etmalen die met moeite dagen, en de laatste dan nog zwaar bewolkt daarbovenop, heeft de mens soms nood om zich aan de krullen van schoonschrift op te trekken. Vooruit! Op weg naar het licht van de grote stad!

Imandra

Imandra aan het gelijknamige meer is een eerder wat groot uitgevallen stationsbuurt dan een echt dorp te noemen. Op de uren, die men dag noemt volgens de hangbare termen, het is hier zo Noordelijk slechts licht van half 11 in de ochtend tot 3 uur in de middag, schrluit Radio Monsegorsk slechte Russische pop door een megafoon van op de nok van het hoogste huis over de plaats. Slechts verdwaalde 'boeran'-sporen (sneeuwscooter) leiden naar enkele huizen. Ook hier lijken meer huizen dan mensen te zijn.
De conducteur van de trein vraagt, nog voor hij de deur en het trapje van de wagon voor mij opendraait, als ik hier weet waar in de nacht te vertoeven. Ik knik verzekerd van ja, maar besef pas goed wanneer de trein in noordelijke richting voor de flauwe bocht aan het meer geheel uit mijn zich verdwenen is van nee...
De ligging bij het meer en de hoogste toppen van NW-Rusland hadden mij vanop de kaart enigzins gecharmeerd. Gelukkig bracht een kamer van een van de vele lege oude huizen raad. Zenja, een spoorwerker, bewaarde er zijn aardappelen, dus dit was een al niet aan vriestemperaturen overgelaten kamer. Hij kreeg de oude Pjetska, zo een typische Russische stoof aan de praat met berken. Geen betere setting om Gogol te verslinden, die eigenljk meer waard was dan mijn laatste reep Belgische Chocolade...

графиаяussia #9

in volgorde te Imandra:
Blini (typisch Russsiche pannenkoek)
Het slaapvertek
De luchter in het slaapvertrek
Tekening

Kandalaksha

Kandalaksha, gelegen aan de witte zee inclusief explosieve achtergrondgeluiden van de nabij mijnen, was een klein havenstadje met lelijke sovjetblokken tot op het hoofdplein waar het hotel lag waar ik 3 nachten verbleef. De lichturen waren hier boven de poolcirkel nog geringer. Mijn jacht op noorderlicht tevergeefs. De Kerstmis in de houten kerk, meet zicht op grote verlichte havenkranen nabij de laatste huizenrestant van wat ooit het dorp moet zijn geweest, bracht met zijn koorgezangen bij kaarslicht enige verstrooiing in de duisternis. Iedereen stond recht tijdens de mis, er waren nl. helemaal geen stoelen in de kerk. Men volgde als een brave kudde de rondhang van de priester, die al de iconen bewierrookte die in de kerk verspreid gingen. De verlangen om het poollicht, de winterreiziger tussen heiligen en wijwater...

графиаяussia #8

in volgorde te Kandalaksha:
De kerk
Hotel Belomorskaja
De weg richting Belomorsk
Zicht op de haven
Trapped under ice

Archangelsk

De ouders van Natalia deden er alles aan om de jongere broer van 17 uit het leger met een verplichte dienst van een jaar te houden. Spijtig genoeg was hun vertrouwelijke huisarts, vorig jaar overleden. Die had hen nl. een attest dat broer astma heeft om zo zijn diensplicht te ontlopen, beloofd. Broer zelf zag er geen graten in om naar hetleger te gaan. Zij zien het eerder als een stap opweg naar hun definitieve mannelijke status. Toch die weg in groengevlekte uniformen gebeurd niet altijd zonder kleerscheuren, de pesterijen en daaruit voorvloeiende zelfmoordcijfer spreekt voor zich. Het leger maakt niet enkel slachtoffers aan zijn zuidelijke buitengrens...
(de naam van vermelde personen is fictief)